تبليغاتX
نگاه مست

نگاه مست

دست هایم را نمی گیری  ؟

نمی بینی  !

تا فرش آسمان ات قد کشیده اند

و تو در تردید

مرا به خواب شیرین بخشش ات می بری

 

 من وارث قهر خدا

آینه و سجاده ام رمیده از دامان سیاه

 کام من

 تلخ 

از طعم شیرین گناه   !

دوش به دوشم طعنه می زد شرمساری و این خطا

خمیده می شدم بر خاک

شاید تنگ

درآغوش سرد گیرد مرا  ... 

   

 

   

+نوشته شده در چهارشنبه چهارم آذر 1388ساعت2:16توسط سیمین | |

 

وقتی اندیشه ها خفته بودند

 

گفتند  او بیدار است  !

 

حالا که اندیشه ها بیدار است

 

چرا او خفته است  !!!

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه ششم آبان 1388ساعت11:52توسط سیمین | |

 

 

قرار نبود

 

در لحظه هایم تکرار شوی

 

حافظه پیر مرا

 

خسته از دیروز کنی ...

 

 

+نوشته شده در سه شنبه چهاردهم مهر 1388ساعت22:33توسط سیمین | |

 

چه ساده

خالی وجودت را

سالها

سنگین به دوش کشیدم

دویدم و دویدم

آخرش به هیچ رسیدم    ...  !!!

 

 

+نوشته شده در جمعه سوم مهر 1388ساعت22:2توسط سیمین | |

 

 

سینه تو پرنیان خواب من

      دست های تو آلاچیق نیاز من

         بیا آغوش من

             اینجا دشت تشنگیست

                جرعه ای میهمانم کن

                       به لب هایت که همنشین سادگیست

 

نمی دانی  !

      دست های خسته ام

          چقدر تشنه ی یک قول صمیمیست

   بیا کنارم بنشین

          سری بر شانه هایم بگذار

                   که سالهاست

                        رهگذر بی کسی ست

 

                تویی تنها شاهین آسمان من

                خالی مباد یک دم آسمان

                از شاهین بی همتای من

 

...

 

+نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت0:40توسط سیمین | |

 

سیگاری روشن می کنم

کنار آتش لب هایم   !

شاید خاکستری

سرد کند داغ  لب های  ناگفته ام   !

پشت حنجره  راه راه   و سوگوار  

 سر بریده اند  کبوتران بی آزارم   ... !!! 

 

 

+نوشته شده در دوشنبه دوازدهم مرداد 1388ساعت0:6توسط سیمین | |

 

 

چه دیر می رسی

به بلندای آرزوهای بلند   !

ولی من هنوز ایستاده ام

بر هراس آستانه از نرسیدن ات

و تو انگار

طولانی ترین وعده ی خدا بودی

در ابعاد کوچک طاقتم

ای کبوتر حادثه  !

تا تو از آماج تیغ ها عبور کنی

هزاران هزار سینه ام تیر کشیده است

اینجا

آنجا

دیگرهیچ بامی امان نیست

آخر اینجا 

هیچکس بام پرنده را نپریده

آسمان هم دیگر مهربان نیست

آه ای غربت صد ساله ام 

کی مرا به خانه آشنا می رسانی  !

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم تیر 1388ساعت23:29توسط سیمین | |

 

دریا خاک مرا  گریست  !

           یا

                      خاک من دریا ها را گریست   !!!

 آه ...

            وای من

                           سرزمین من

 

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه هفدهم تیر 1388ساعت0:20توسط سیمین | |

 

سرافکنده ام

 

از شرمساری دست های کویری ام

 

که هیچ

 

قامت سبزی از آنها نروئید  ...  !

 

 

 

 

+نوشته شده در یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت3:12توسط سیمین | |

 

یادم رفته بود

که دیگر جوان نیستم باید عصا به دست بگیرم

و دیگر هوای پریدن نکنم دیگر بازی های کودکی ام را مرور نکنم

دیگر در رویا جولان ندهم شاید سهم من و من ها از زندگی همین است

حنجره های  راه راه  ...

گمانم در بازی گرگن به هوا بود سرم به سنگ خورد ٬ چه کسی نخ بادکنکم را

از دستم ربود ٬ باد  یا آنکه رنگ آبی را نشانم داده بود    !!!

هوا مسموم ٬ یک نفس هوای تازه می خواهم برای دوباره ماندن

برای دوباره مردن   !!!          

 

 

 

+نوشته شده در شنبه سی ام خرداد 1388ساعت17:55توسط سیمین | |

 

نگاه کن  !!!

همین دیروز بود

دهان کوچه سرود آشتی می خواند

می نشاند بر پای هر رهگذری

 میل پایی سبز

به رسم پیوند

نه سیاهی نه تباهی

دیگر هیچ رخساری را زرد نمی کرد

جوانه جوانه

می روئیدند جوان ها بر خستگی کوچه ها

کسی آمد از نشانه ها

برگ سیاه تقدیر ها را از پیشانی ورق زد 

قهر همه دست ها را

دوباره

با حلقه ای سبز حلقه کرد

حالا کجاست  !

باور آن کوچه 

تا با هم بدوش کشیم 

نعش های سبز را 

از بن بست تفنگ و هراس کوچه   ...  !

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم خرداد 1388ساعت19:57توسط سیمین | |

 

پای من

            پینه جاده

  چشم تو

                چشم انداز باران  ...

 حال تو بگو

                        کدامیک تشنه تریم  ... !

 

 

 

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388ساعت3:7توسط سیمین | |

 

 

حالا دیگر

نه جوانم نه شتابان  !

قدم هایم خمیازه کشان 

سنگفرش خیابان را کشدار می کند  ...

سوگند خورده بودم

که دیگر این قلم را

به آتش دست هایم نسوزانم

اما   ...

نه مرا وفای به عهد است

و نه این راه را پایانی   ...

 

ترمه /

 

+نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت0:54توسط سیمین | |

 

اینجا

     نه آغازست نه پایان

اینجا

     لبه پرتگاه

    از بلندترین ارتفاع اعتماد  ... !

 

 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت12:7توسط سیمین | |

 

خوبی هایت

آواریست همیشگی

که بر اغماض قلبم سنگینی می کند  ...

 

 

+نوشته شده در یکشنبه بیستم اردیبهشت 1388ساعت1:46توسط سیمین | |